Και αν δεν μου έχεις πει ποτέ σ'αγαπώ...Εγώ δεν θα παψω ποτέ να είμαι αυτή που είμαι..Η Μαρκελλα..Αυτή που σε λατρεύει και το φώναζει με την ψυχή της όπου σταθεί και όπου βρεθεί..Κι όμως πιάνω τον ευτό μου πολλές φορές να ζηλεύει..Να αναζητά αυτή την λέξη απο τα δικά σου χείλη..Και τι δεν θα έδινα για μια τέτοια στιγμή..Και γω μετά απο αυτό σαν καιρί θα λιώσω μέσα στην αγκαλιά σου..Ξέρω πως οι λέξεις μικρή σημασία έχουν..Ξέρω πως αυτό που ζω ίσως και να είναι κάτι παραπάνω απο τα σ'αγαπώ όλου του κόσμου..Κι όμως, ήλπιζα πως μια μέρα σαν την σημερίνη θα γινόταν ξεχωριστή με μια σου λέξη..Την ευχόμουν και την φανταζόμουν σαν μικρό παιδί που με αγώνια περιμένει το Χριστουγεννιάτικο δώρο του..Τι κρίμα να ταυτίζομαι με την εκφραση του προσώπου αυτού του παιδιού..Του παιδιού που οταν ανοίγει το δώρο καταλαβαίνει πως δεν ηταν τελικά αυτό που με τόση λαχτάρα επιθυμούσε..Και πάλι δε σταματάω ποτέ να ελπίζω..Και να το ονειρεύομαι όπως έκανα μέχρι τώρα..Και ξέρω πως κάποια στιγμή μόνος σου θα νιώσεις την ανάγκη για κάτι τετοιο..Και αυτό θα είναι το πιο όμορφο..Να το ακούσω όταν δεν το περιμένω..Γιατί το αξίζω..Μ'ακους..?
Η γνωστή άγνωστη...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου