Η ψηχή μου δεν μπορεί να ησυχάσει..Κι όλο τριγυρνά σαν την άδικη κατάρα μέσα στους πέντε τοίχους της καρδιάς σου..Εκεί.. που την έχεις παγιδευμένη για να την τυραννάς.!.Καίγεται η καρδιά σου όμως η δικιά μου παίρνει φωτιά..Και μένουν οι στάχτες της..Και ακόμα και τότε..Υπάρχει κάτι δικό μου να σε αγαπά..Δεν μου μιλάς..Δεν μου μιλάς να με ησυχάσεις..Και το μυαλό μου παίρνει τους δρόμους μπας και συναντήσει κάπου το δικό σου..Όλο και σε κάποια γωνιά θα είναι να φωνάζει όσα δεν λέει σε εμένα..Και γω μια ζωή εδώ..Να λύνω γρίφους..Μα πως να σε αγκαλιάσω..Πως να σε κρύψω μέσα στα φτερά μου να σε προστατέψω όταν με αφήνεις εξω απο το ΕΓΩ σου..Τότε εγώ ποιον να αγαπήσω..Είμαι εδώ καρδιά μου..Είμαστε ΜΑΖΙ..Μην το ξεχνάς..

H Μαρκέλλα σου..