BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS

Κυριακή 25 Ιουλίου 2010

Ένα ακόμη γράμμα..


Ενα ακόμη γράμμα..Ενα ακόμη μέσα στα άλλα..Σκόρπιες λέξεις που ίσως και να μην αξίζουν τίποτα..Αξίζει όμως αυτό που περιγράφουν αυτές οι λέξεις, που είναι η αγάπη μου για εσένα..Νιώθω τόσο πλούσια σε συναισθήματα..Που θα έχω να σου δίνω όλη μου την ζωή..Θα έχω να σου δίνω αγάπη και στοργή..Νιώθω σαν πηγή που ποτέ δεν θα στερέψει..Ποτέ όσο βρίσκεσαι εσύ κοντά μου..Θα βρίσκομαι πάντα εδώ για να σε ξεδιψάω..Ακόμα και όταν δεν θα με βλέπεις..Δε θα με νιώθεις..Δεν θα υπάρχω..Δεν χρειάζεται να κάνεις κατι..Φτάνει που είσαι εδώ..Που σε νιώθω όσο ποτέ άλλοτε μαζί μου..θεε μου μην προδώσεις τα συναισθήματά μου..Είναι τόσο δυνατά..Και εσύ τα κρατάς ζωντάνα..Και τι δε θα έδινα για να κρατήσω ζωντανές αυτές τις στιγμες..Τις στιγμές που είμαστε ξενοιαστοι απο προβλήματα, καθαροί απο σκέψεις..Μόνο εγω και εσυ..Σε νιώθω τόσο έντονα τις φορές αυτες..Μπορώ και βλέπω καθαρά μέσα στα μάτια σου..Μπορώ να νιώσω την αγάπη σου..Την ανάγκη σου για έρωτα για ζεστασία και ηρεμία..Ολα γίνονται τόσο διάφανα..Μπορώ να δω την καρδια σου..να την αγγίξω..Είναι τόσο ζεστή...Και εσύ καις ολόκληρος καθώς επάνω μου γέρνεις και χιλίαδες άγγελοι σου τραγουδούν το πιο όμορφο τραγούδι..Το τραγούδι της ψυχής μου..Αυτό που δεν έχει λόγια..Και όμως το νοημά του είναι τόσο ξεκάθαρο..

Γεωργολοπούλου Μαρκέλλα

Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010

Κάτι μιλάει στην καρδιά μου..



Οταν ο κόσμος γυρνάει ανάποδα και τίποτα δεν πηγαίνει όπως τα σχεδίασα ..Οταν ο ουρανός μαυρίζει και τα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο..Οταν τα μοναχικά βράδια, ο ύπνος δεν με πιάνει..Γυρνάω το πρόσωπό μου στην φωτογραφία σου, όπως τα λουλούδια στρέφονται στον ήλιο..Ποιος μπορεί να με ανεβάσει όταν εγώ πέφτω..Ποιος μπορεί να με κρατήσει ζωντανή όταν εγώ πεθαίνω..Ποιος μπορεί να φωτήσει το πρόσωπό μου καλύτερα απο εσένα..Κάτι παίρνει την ψυχή μου και την γυρνάει σε όμορφα μέρη..Κάτι εισβάλει στην νύχτα μου χρωματίζοντας τα όνειρά μου..Αλλάζοντας το γκρι..Αλλάζοντας το μπλε..Τι είναι αυτό άραγε που κάνει την καρδιά μου να τραγουδάει και να λέει το πιο όμορφο τραγούδι για εσένα..

Γεωργολοπούλου Μαρκέλλα

Τρίτη 13 Ιουλίου 2010

Σα να ειναι η πρώτη μας φορά..

Σε ερωτεύομαι κάθε μέρα όλο και πιο πολύ!..Και είναι τόσο δυνατό σα να ειναι ακόμα η αρχή...Σε ερωτεύομαι σα να ειναι η πρώτη μας φορά...Ξανά και όλο πιο δυνατά..Μπαίνεις μέσα στα ονειρά μου και ταράζεις τα ήσυχα νερά μου..Και γω ξυπνάω απο την χαρά μου και χτυπάει η καρδιά μου σαν τρελή..Το όνομα σου ψιθυρίζω και ελπίζω το επόμενο πρωί να μας βρει ΜΑΖΙ!..

Γεωργολοπούλου Μαρκέλλα

Σάββατο 10 Ιουλίου 2010

Παραμύθι ο έρωτας...


Μια φορά και έναν καιρό...Ηταν μια μικρή πόλη η παραμυθούπολη...Εκεί όλα ήταν γκρίζα και μουντά..Θόρυβος απο παντού μόλυνε την γαλήνη που ίσως κάποιοι μάταια αναζητούσαν..Οι άνθρωπαι κινούνταν σε γρήγορους ρυθμούς, αδιάφοροι με ανέκφραστα πρόσωπα,κάνοντας κάθε φορά τις ίδιες κινήσεις..Περπατόντας πάντοτε απο τους ίδιους δρόμους..Συναντόντας τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες παραστάσεις..Μέσα σε όλο αυτό το χάος και την βοή ξεχώριζε ο μελοδικός ήχος μιας νεαρής που χτένιζε στο παράθυρό της τα καστάνα (και όχι χρυσαφένια) μαλλιά της..¨Ηταν σα να είχε βγει απο κάποιο παραμύθι...Περίμενε να γνωρίσει τον πρίγκιπα της ζωής της πάνω σε ένα ασημί FIAT GRANDE PUNTO!....Περίμενε μέρες...Βραδια...Κοιμόταν,ξυπνούσε..Γνώριζε καθημερινά καινούριο κόσμο, μα ακόμα δεν είχε βρει αυτόν που αναζητούσε..Ενα Αυγουστίατιο βράδυ της χαμογέλασε η τύχη μα εκείνη δεν το είχε καταλάβει..!Καθώς σέρφαρε λοιπόν στο ιντερνετ και μιλούσε με τους φίλους της, της έπιασε κουβέντα ένας νεαρός ..Τι κρίμα που δεν μπορώ να δω το προσωπό του..Ισως και να είναι αυτός ο πριγκιπάς μου..Σκεφτηκε και χαμογέλασε αφού η συζήτηση μαζί του ηταν αρκετα ευχάριστη τόσο όσο να την κάνει να ξέχασει τα προβλήματά της και να γελάει σε κάθε του λέξη...Ηταν ο πρίγκιπάς της, μα εκείνη ακόμα αναρωτιόταν αν υπάρχει κάπου στην γη, ή θα έπρεπε να τον αναζητήσει στα όνειρά της..Κάτι μέσα της σκίρτιζε κάθε φορά που μιλούσανε..Οι μέρες κυλούσαν γοργά και δεν άργησε λοιπον να έρθει εκείνη που θα συναντιότουσαν για να γνωριστουνε απο κοντά..Μέχρι τότε πίστευε πως θα ήταν ωραία να κάνανε παρέα η ώρες περνούσαν όμορφα μαζί του..Με την πρώτη συνάντηση ένιωσε γοητευμένη με την παρουσία του και η καρδιά της άρχισε να ξεφεύγει απο τον συνήθη ρυθμό της..Επιτέλους το κατάλαβε, μα αρνούταν να το πραδεχτεί στον ευατό της..Ηταν τα πρώτα σημάδια...Σιγά σιγά χτύπησαν την πόρτα της καρδιάς της και τα δεύτερα..Οταν άρχισε απρόσμενα να την επισκέπτεται στα όνειρα της απο το πρώτο κιόλας βράδυ..Μα και πάλι έπειθε τον ευτό της πως αυτά δεν σήμαιναν τίποτε..Να και τα τρίτα και τα τέταταρτα σημάδια ηρθαν απρόσκλητα, όταν εκείνη ένιωθε πλέον εξαρτημένη απο την παρουσία του αφού δεν περνούσε μέρα που να μην τον επισκέπτεται στον χώρο εργασίας του, στην αρχή βρίσκοντας κάποια πρόφαση και στην συνέχεια κάνοντας επισκεψεις στα φανερά αφού όπως έλεγε και η ιδια ήθελε να περνάει τις ώρες της μαζί του..Είχε το αίσθημα της ζήλιας,της ανυπομονησίας, όταν πλησίαζαν η ώρες για να τον συναντήσει,της κρυφής χαράς που τρέλενε κάθε φορά την καρδούλα της..Ηταν πια ερώτευμενη..Και μπερδεμένη ταυτόχρονα...!Ολα βαίναν καλώς..Η μικρή πριγκίπισσα τον θαύμαζε..Τον κοιτούσε μεσ'τα μάτια..Ενιωθε υπέροχα μαζί του , ένιωθε ασφαλής σα να τον ήξερε χρόνια..Την έκανε πάντα να χαμογελάει και να ξεχνάει όλα της τα προβλήματα με έναν μαγικό τρόπο!..Χρώματα και αρώματα γέμιζαν την ζωή της..Μετρούσε τις ώρες για να ξημερώσει και να τον δει..Ομως αναρωτιόταν εάν και εκείνος αισθάνονταν το ίδιο για εκείνη..Μπέρδευε το μυαλό της..Αργούσε να ανοιχτεί..Η μάλλον... Η μικρή πριγκίπισσά μας είχε βιαστεί..Καταβάθος τις άρεζε όλη αυτή η αναμόνη..Την έκανε να τον θέλει ακόμα πιο πολύ...Να θέλει να το εξερευνήσει..Να μαθει για αυτον..Να γίνει κομμάτι της ζωης του..Ηδη απο την αρχή ήξερε πάρα πολλά..Και ας έκανε την ανήξερη, ή οτι καποια πράγματα τα άκουγε για πρώτη φορά!Με αυτα και με εκείνα μπήκε ο Οκτώβρης..Είχαν περάσει πολλές Κυριακές και τις είχαν καθιερώρει μέρες προβολής ταινίας..Ετσι λοιπον και εκεινη την Κυριακή..Η πριγκίπισσα ήταν σίγουρη για κάτι..Και έκρυβε μεγάλη χαρά μέσα της..Επιτέλους της φανερώθηκε ο καλός της!...Της ζήτησε να είναι μαζι..Μα τι άλλο να ζητουσε απο την ζωή της!Τα είχε όλα πια..Ξεχείλιζε απο ευτυχία!..Τα μάτια της έλαμπαν και εκείνη πίστευε πως ζει ένα όνειρο...Οι μέρες περνούσαν και εκείνη κάθε φορά τον ερωτεύονταν όλο και πιο πολύ..Ενιωθε έτοιμη πλέον να κάνει τα πάντα γι'αυτόν..Ηθελε μαζί του να κάνει καινούρια πράγματα..Να γνωρίσει νέους τόπους..Παραμυθένιους..Εκεί πίστευε πως άνηκαν.. Σε ένα παραμύθι..!Περνούσαν οι εβδομάδες...Περνούσαν και οι μήνες...Οχι πάντα ετσι ρόδινα όπως τα είχε φανταστεί...Πολλές φορές η καρδιά της μάτωνε..Τα μάτια της θόλωναν απο τα δάκρια..Αλλά τι νοημα έχει, αφού η αγάπη τα γιατρεύει όλα!...Και εκείνη υπόσχεται αιώνια αγάπη και αφοσίωση....


Γεωργολοπούλου Μαρκελλα (princess)
Το παραμύθι μου για εσένα...

Ονειρα γλυκά..


Είναι η προσευχή μου που σε κοιμίζει και το άρωμά μου που σε παίρνει αγκαλιά..τα βράδια εκείνα όταν είμαστε μακρία...Οι σκέψεις μου χα'ι'δεύουν το προσωπό σου και σε φιλούν γλυκά..Κοιμήσου αγγελέ μου και εγώ θα σε κοιτάζω απο ψηλά..

Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010

Nεραϊδόσκονη Oνείρων


– Tι χρώμα έχει η λύπη; Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

– Τί χρώμα έχει η χαρά;

– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

– Και η μοναξιά;

– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

– Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;

– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.

– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ’ αστέρι του.

– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.

– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

– Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…

– Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν…

Αλκυόνη Παπαδάκη - Το χρώμα του φεγγαριού

Ο ερωτευμένος..


Ήταν μια φορά ο Ερνέστος, το μικρό αγόρι που του άρεσε πολύ να είναι φίλος (και το πειραχτήρι) των κοριτσιών….

…και ιδίως της Σαλώμης.

Και ήταν και η Σαλώμη, το μικρό κορίτσι που μαρτύρησε στη μαμά του όλα όσα της είχε κάνει ο Ερνέστος. Όλα: που της τραβούσε τα μαλλιά,της άρπαζε την κουκούλα, της έβγαζε τα γυαλιά επίτηδες…

Τότε η μαμά είπε ότι ο Ερνέστος το δίχως άλλο ήθελε να παίξει με τη Σαλώμη, αλλά δεν ήξερε πώς να της το ζητήσει. Και η μαμά είπε επίσης ότι, χωρίς αμφιβολία, ο Ερνέστος ήτανερωτευμένος με τη Σαλώμη…

Στο σχολείο, η Παυλίνα ρώτησε:

“Ερωτευμένος με τη Σαλώμη! Τι είναι ερωτευμένος;”.

Oύτε η Σαλώμη ήξερε τι είναι αυτός ο ρωτευμένος…

Ο Άβελ, πάλι, ήξερε ότι πέφτεις.

Πέφτεις ξερός από έρωτα.

Η Σαλώμη έπεφτε συχνά από το ποδήλατο και ξεραινόταν από τον πόνο,

από έρωτα όμως, ποτέ!

“Οι ερωτευμένοι υπάρχουν μόνο στα παραμύθια!” είπε ο Στέφανος.

“Α,ναι!”

“Για πρίγκιπες και πριγκιποπούλες;”

“Με ωραία φορέματα;”

“Σπαθιά;”

“Βασιλιάδες, βασιλοπούλες;”

“Kαι δράκους;”

“Tότε οι ερωτευμένοι υπάρχουν μόνο στα ψέματα;” ρώτησε η Σαλώμη.

Η Ιουστίνη πίστευε ότι είμαστε ερωτευμένοι επειδή είμαστε λυπημένοι…

ή όταν είμαστε ντροπαλοί…

ή μάλλον αν είμαστε κόκκινοι σαν παντζάρια.

“Όταν είμαστε υπνωτισμένοι!”

Τελικά η Σαλώμη κατάλαβε ότι όταν είμαστε ερωτευμένοι είμαστε τρελούτσικοι!

Η μικρή Νίνα είχε ακούσει να μιλούν για έρωτα κεραυνοβόλο…

“Ερωτευμένος είναι φωτιά!”

“Καίει;”

“Σαν αστραπή!”

“Είναι καταιγίδα”.

“Βρέχει,λοιπόν;”

Και η Σαλώμη σκέφτηκε ότι είναι καλύτερα να έχεις ομπρέλα για να είσαι ερωτευμένος!

Αλλά ο Αριστείδης είπε ότι ερωτευμένος είναι κάτι στην καρδιά.

“Θέλεις να πεις ότι έχεις ταχυπαλμίες;”

“Kαι πυρετό επίσης;”

“Eίσαι χάλια;”

“Είμαστε άρρωστοι;”

“Αχ,πόσο κουραστικό είναι να είσαι ερωτευμένος!” αναστέναξε η Σαλώμη.

“Πρέπει να είμαστε δύο για να είμαστε ερωτευμένοι!”

είπε με σιγουριά ο Άγγελος.

“Μόνοι μας γίνεται;”

“Ή τρείς;”

“Ή τέσσερις;”

“Χα χα! Όλοι ερωτευμένοι!”

“Λοιπόν, θα ήταν καλύτερα να είμαστε πόσοι τελικά;” αναρωτήθηκε η Σαλώμη.

Η Ζέλια η ψηλή ήξερε ότι ερωτευμένος είναι για να παντρευτείςυποχρεωτικά!

“Είναι για τους κυρίους!”

“Και για τις κυρίες!”

“Για τους γονείς!”

“Όχι για τους μικρούς”

“Τότε πρέπει να είσαι μεγάλος για να είσαι ερωτευμένος!” πρόσθεσε η Σαλώμη.

“Πφφφ! Ερωτευμένος, δε σου συμβαίνει ποτέ” αναστέναξε ο Μάριος.

“Φυσικά και συμβαίνει. Πάντα!”

“Και για πάντα!”

“Ή για πέντε λεπτά;”

“Για μια ζωή!”

“Ωωωω…σαν πολύ δεν είναι;” Ξεφύσηξε η Σαλώμη.

“Ερωτευμένος, είναι πολύ σημαντικό!” ανακοίνωσε ο Θωμάς (ο μεγάλος).

“Είναι για τη δασκάλα”.

“Για την καλύτερή σου φίλη!”

“Μόνο για τα κορίτσια λοιπόν;”

“Όχι βέβαια!”

“Όχι! Είναι μόνο για τα αγόρια!” φώναξε η Σαλώμη.

Η Αιμιλία γέλασε γιατί πρέπει να φιλιόμαστε όταν είμαστε ερωτευμένοι!

“Να πιανόμαστε χέρι χέρι!”

“Ερωτευμένοι είναι για να κάνεις μωρά!”

“Χι χι χι!”

“Δεν θα έπρεπε να είσαι τσιτσίδι, μήπως, για να κάνεις τον ερωτευμένο;” Αναρωτήθηκε η Σαλώμη.

“Ερωτευμένος είναι σαν όνειρο!” είπε ο Θωμάς (ο μικρός)

“Πετάμε στον ουρανό!”

“Με λουλούδια…”

“Αιωρούμαστε! Βζινννννν!”

Και η Σαλώμη συμπέρανε ότι είσαι άγγελος όταν είσαι ερωτευμένος.

Αλλά όταν ο Ερνέστος (ο ερωτευμένος) γύρισε για να σπρώξει τη Σαλώμη πολύ δυνατά ακόμα μια φορά, όταν κλότσησε την τσάντα της και ποδοπάτησε το παλτό της επίτηδες…

…κανείς πια δεν είπε τίποτα!

Και η Σαλώμη σκέφτηκε ότι δεν ήξεραν τίποτα για τους ερωτευμένους, όλοι αυτοί!..


Αφιερωμένο σε όλους τους Ερνέστους που ποδοπατούν τις ψυχές μας…επίτηδες!

Η προσευχή μου για εσένα...

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη, όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω, να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει, να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό, και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου, να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι, να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω. Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω. Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη. Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη. Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου, από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω. Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον. Απλά και αληθινά. Απλά και ήσυχα. Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία.
Μάρω Βαμβουνάκη

Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

Δεν είσαι τίποτα απ όλα κι είσαι όλα αυτα!..

Είσαι ο ήλιος και το φεγγάρι μου..Η λιακάδα μα και η βροχή μου..Το τελος και η αρχή μου..Η απαντησή μου σε όλα τα ερωτήματα..Ο δρόμος για την εκπλήρωση του ονείρου μου..Η δικη μου Ιθακη!..Το νερό που σβήνει την φωτιά μου..Ο αέρας που την φουντώνει..Εισαι οτι έχω αγαπήσει και οτι με έχει κρατήσει ζωντανή!.Ατελείωτες ώρες στα μονοπάτια της αγκαλιάς σου..Ο νους μου τρέχει και εσυ με ταξιδεύεις..Είναι το αρωμα σου που με μεθά και τα φιλιά σου τα μαγικά!.Είναι οι απλές καθημερινές στιγμές που ζω μαζί σου..Οι πιο σημαντικές..Οι στιγμές που με γεμίζεις χρώματα κι'αρώματα!..