Η ψηχή μου δεν μπορεί να ησυχάσει..Κι όλο τριγυρνά σαν την άδικη κατάρα μέσα στους πέντε τοίχους της καρδιάς σου..Εκεί.. που την έχεις παγιδευμένη για να την τυραννάς.!.Καίγεται η καρδιά σου όμως η δικιά μου παίρνει φωτιά..Και μένουν οι στάχτες της..Και ακόμα και τότε..Υπάρχει κάτι δικό μου να σε αγαπά..Δεν μου μιλάς..Δεν μου μιλάς να με ησυχάσεις..Και το μυαλό μου παίρνει τους δρόμους μπας και συναντήσει κάπου το δικό σου..Όλο και σε κάποια γωνιά θα είναι να φωνάζει όσα δεν λέει σε εμένα..Και γω μια ζωή εδώ..Να λύνω γρίφους..Μα πως να σε αγκαλιάσω..Πως να σε κρύψω μέσα στα φτερά μου να σε προστατέψω όταν με αφήνεις εξω απο το ΕΓΩ σου..Τότε εγώ ποιον να αγαπήσω..Είμαι εδώ καρδιά μου..Είμαστε ΜΑΖΙ..Μην το ξεχνάς..

H Μαρκέλλα σου..

Και αν δεν μου έχεις πει...

Και αν δεν μου έχεις πει ποτέ σ'αγαπώ...Εγώ δεν θα παψω ποτέ να είμαι αυτή που είμαι..Η Μαρκελλα..Αυτή που σε λατρεύει και το φώναζει με την ψυχή της όπου σταθεί και όπου βρεθεί..Κι όμως πιάνω τον ευτό μου πολλές φορές να ζηλεύει..Να αναζητά αυτή την λέξη απο τα δικά σου χείλη..Και τι δεν θα έδινα για μια τέτοια στιγμή..Και γω μετά απο αυτό σαν καιρί θα λιώσω μέσα στην αγκαλιά σου..Ξέρω πως οι λέξεις μικρή σημασία έχουν..Ξέρω πως αυτό που ζω ίσως και να είναι κάτι παραπάνω απο τα σ'αγαπώ όλου του κόσμου..Κι όμως, ήλπιζα πως μια μέρα σαν την σημερίνη θα γινόταν ξεχωριστή με μια σου λέξη..Την ευχόμουν και την φανταζόμουν σαν μικρό παιδί που με αγώνια περιμένει το Χριστουγεννιάτικο δώρο του..Τι κρίμα να ταυτίζομαι με την εκφραση του προσώπου αυτού του παιδιού..Του παιδιού που οταν ανοίγει το δώρο καταλαβαίνει πως δεν ηταν τελικά αυτό που με τόση λαχτάρα επιθυμούσε..Και πάλι δε σταματάω ποτέ να ελπίζω..Και να το ονειρεύομαι όπως έκανα μέχρι τώρα..Και ξέρω πως κάποια στιγμή μόνος σου θα νιώσεις την ανάγκη για κάτι τετοιο..Και αυτό θα είναι το πιο όμορφο..Να το ακούσω όταν δεν το περιμένω..Γιατί το αξίζω..Μ'ακους..?

Η γνωστή άγνωστη...

Γρίφος..

-Θα ήθελα να σου χαρίσω κάτι..

-Τι είναι αυτό.?

-Μάντεψε..

-Φοριεται..?

-Όχι..Όμως με αυτο μπορώ να σε ντύσω..

-Δεν σε καταλαβαίνω..

-Δεν πειράζει..

-Είναι ακριβό..?

-Είναι πολυτιμο και σπάνιο!

-Μυρίζει.?

-Όπως ένας κήπος με τα πιο σπάνια λουλούδια!

-Έχει χρώμα.?

-Τα χρώματα όλου του κόσμου!

-Τι σχήμα έχει.?

-Αυτό που του δίνουμε εμείς..

-Μπορώ να το πιάσω..?

-Μπορεις να το νιώσεις..

-Και πως θα καταλάβω οτι το ένιωσα αφού δεν ξέρω τι είναι...

-Φως θα πλημμυρίσει τα μάτια σου ..Το χαμόγελο θα ντύσει τα χειλάκια σου, μια σβούρα θα τρελάνει το μυαλό σου και φωτιά θα καίει την καρδιά σου..

-ΦΟΒΑΜΑΙ..

-Είμαι εγώ εδώ..

-Και αν με κάψει.?

-Θα γίνω νερό να την σβήσω..

-Πόσο μεγάλο είναι..?

-Φτάνει ως τον ουρανό..

-Και αν χαθεί κάπου εκεί πάνω.?

-Θα γίνω πουλί για να το ψάξω!

-Μπορεί να έρθει το σκοτάδι..

-Θα περιμένω ως τα χαράματα..

-Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε..

-Θα κατεβάσω τα άστρα για να φέξουν..

-Μα είναι τόσο μεγάλο..Πως θα το πιάσεις.?

-Θα ζητήσω απο τον θεό να μου δώσει δύναμη..

-Ναι αλλά αν αποκτίσεις τετοια δύναμη εμένα θα με ξεχάσεις..

-Μα για εσένα τα κάνω όλα αυτά..

-Ωραία..Τότε...

-Τότε τι..?

-Τότε δεν θα μπορείς πλέον να με παίρνεις αγκαλιά γιατί απο την πολύ σου την δύναμη θα με σφίγγεις άθελά σου..

-Θα προσέχω..

-Το ορκίζεσαι..?

-Στην ζωή μου..

-Ποια είναι η ζωή σου.?

-ΕΣΥ!...

Μαρκέλλα..