Και εγώ που έψαχνα τόσο καιρο για να σε βρω..Νόμιζα πως δεν θα είχες γεννηθεί ακομα..Ισως κάπου να είχες κρυφτεί..Μα τώρα είσαι εδώ!..Εισαι κοντά μου..Και αυτό έχει σημασία..Είσαι ο άνθρωπός μου..Το συμπλήρωμά μου..Ο άνθρωπος που θέλω να κοιμάμαι και ξυπάω μαζί του..Να γεννιέμαι ξανά απο την αρχή, κάθε φορά στην αγκαλιά σου..Εκεί που δεν υπάρχουν σκέψεις..Αμφιβολίες..Γκρίνιες..Και αν το κάνω καποια στιγμή..Μην μου θυμώνεις ψυχή μου..Είναι γιατί σε νοιάζομαι..Νοιάζομαι για εμάς..Είναι που δεν αντέχω μακριά απο την ματία σου..Από τα φιλιά σου..Απ το πάθος αυτό που ανάβει φωτιές στο κορμί μου..Είναι και η φωνή σου..Είναι που δεν μπορώ να σου αντισταθώ..Είναι που σε αγαπώ..Που καταφέρνεις να με κάνεις τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο..!Μαζί σου τα πάντα μου γελάνε..Όλα ειναι τόσο όμορφα..Το μαύρο παίρνει χρώμα και η σιώπη μας μιλάει..Αν όλα αυτά που ζω είναι πραγματικότητα,τότε εγώ θα τραγουδάω για όλα όσα πέρασαν και για όσα ακόμα θα ρθουν..Και θα μας βρουν αγκαλιά κάτω απο το φως του φεγγαριου..Όπως τότε..Στην παραλία..Εγώ εσύ και ο ουρανός..Εκεί που με ανεβάζεις με ενα σου χάδι..
Μαρκέλλα Γεωργολοπούλου
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου