Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!

Δύσκολη αυτή η φάση.!Να μην ξέρεις τι να πεις..Πως να φερθείς..Στην πραγματικότητα ξέρουν και οι δύο πολ'υ καλα και τι να πουν αλλά και πως πρέπει να φερθούν..Το θέμα ειναι ποιος κάνει το πρώτο βήμα..Ποιος αφήνει πίσω τους εγωισμούς..Σκέφτεται το αγόρι.."Είμαι πληγωμένος..Γιατί πρέπει να με αμφισβητεί συνέχεια.;Δεν ξέρει πόσο την αγαπάω;Με εκνευρίζει ώρες ώρες, αλλά την αγαπάω..Ξέρω πως έφταιξα κάποιες φορές..(τι βλάκας είμαι..Μα και αυτή..Απο παντού καλωδιωμένο με έχει.;)"..Και η κοπέλα με την σειρά της.."Μου είπε βαριές κουβέντες πρώτη φορά.!..Εντάξει λέω και εγώ πολλά πανω στα νεύρα μου..Αλλά αυτός το τράβιξε πολύ το σχοινί.Πλήγωσε τον εγωισμό μου όπως και να το κάνουμε..Δεν κάνω πίσω!Να καταλάβει τι έχασε.Δεν με νοιάζει αν τον αγαπάω.Εγώ δεν θα υποχωρήσω ξανά!Μια ευκαιρία του δίνω!Αν δεν με πάρει για συγνώμη τέλος στα αλήθεια!"...ΚΑΙ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ..Αυτή "όσα τραγούδια και να ανεβάζεις δεν πτωούμαι..(κάτσε να πατήσω Like!)"..Αυτός: "Facebook!κάτσε να στείλω στον μαλάκα να παμε για κανά καφέ ..Όπα είναι μέσα αυτή..Να στείλω να μην στείλω..Να μην στείλω!Κάτσε να ανεβάσω εκείνο που της αρέσει..Σίγουρα θα κάνει Like!..Και ξανά αυτη..."Ωχ..Πόση ώρα έχει μέσα και δεν τον πήρα χαμπάρι..Να στείλω..Να μην στείλω!...Γιατί δεν στέλνει αυτός.?..Αλλη μια ευκαιρία..Τελευταία!Σχολίασε την καταστασή μου..Yes!..Και άλλη μια μέρα..Εκείνος.."Γιατί δεν πήρε κανένα τηλ.; Λες να το εννούσε οτι χωρίσαμε..Τι να κάνω όμως πρέπει να πάρει το μάθημά της!Την σκέφτομαι συνέχεια"..Εκείνη"Γιατί δεν παίρνει ενα τηλ; Τι θέλει να βγω με κανέναν για να μάθει;Κάτσε να δω την λίστα μου..Οχι αυτός...Οχι..Οχι..Χμμ καλός αυτός..Ναι..ναι.ΑΑΑ ναι...Πφφ εγώ δεν θέλω να βγω με άλλον!αυτόν θέλω!"Και άλλη μία..ΑΥΤΟΣ"θα γυρήσει γονατιστή και θα λέει οτι με αγαπάει..Ειναι θέμα χρόνου"..Αυτή θα γυρήσει γονυπετής..Το αξίζω..Δεν ανησυχώ..

02:44

Ένα βράδυ που κάποιος άλλος θα έλεγε.."ένα βράδυ όπως όλα τα άλλα..Όπως κάθε βράδυ." Για εμένα όμως είναι ένα βράδυ απο αυτά τα ξεχωριστά, απο αυτά που το αίσθημα της χαράς και της ευτυχίας τρυπάει τόσο γλυκά την καρδία μου..Και φτάνοντας στο αποκορύφωμα της στιγμης αυτής θέλω να τρέξω σαν παιδί και να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη Σ'ΑΓΑΠΩ!..ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ!.ΕΙΣΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ!.Να φωνάξω τόοοοοοοσο δυνατά που ποτέ ξανά να μην κοιμηθεί η αγάπη, να μείνει για πάντα ξύπνια στις καρδιές μας.! Και έπειτα..Να ανοίξω τα χέρια μου τόοοοσο πολύ, ποθ να μπορώ να αγκαλιάσω την αγάπη όλου του κόσμου και να σου την χαρίσω απλόχερα.Έτσι απλά..Χωρίς ανταμοιβή, χωρίς δώρα..Να σου προσφέρω τα καλά και την ζεστασιά όλου του κόσμου..Να μην κρυώνει η καρδιά σου καρδιά μου..Και όλα αυτά γιατι η παρουσία σου και μόνο με ταξιδεύει στα μαγικά μέρη του ουρανού..

Η Μαρκέλλα σου

ΤΟ ΕΝΑ ΨΕΜΑ ΦΕΡΝΕΙ Τ'ΑΛΛΟ..ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ..

..Τον χωρισμό..(?)Κι'όμως δεν ήταν ούτε ένα ούτε δυο..Μιλούνια ψέματα σαν μεταναστευτικά πουλιά πετάγονται απο τα χείλη σου..Κι όμως εγώ ειμαι εδώ..Ακόμα εδώ.Έχω ακούσει τόσα..Γιατί αυτό το ανούσιο ψέμα σου να με πληγώσει τόσο.?Μάλλον μαζεύτικαν πολλά..Τα πιο ασήμαντα μου φαίνονται σημαντικά..Τα πιο μικρά μου φαίνονται πιο μεγάλα και απο εμένα..Η αλήθεια πλέον μοιάζει με ένα ψέμα..Στο είχα πει πως κάποια στιγμή θα καταλήξουμε σα το λαικό παραμύθι με τον βοσκό και τον λύκο..Θα μου λεσ την αλήθεια μα μάταιος ο κόπος να με πείσεις..Το μόνο που ζητούσα ήταν ειληκρίνια..Γιατί να δηλητηριάζεις με άσκοπα και ανούσια ψέματα την σχέση μας.?Πρώτη φορά που είπα στον ευατό μου πως σε σιχαίνομαι..Ειναι κρίμα γιατί είναι σα να σιχαίνομαι τον ίδιο μου τον ευτό μου..Γιατί αυτό είσαι για εμένα..Όλο μου το είναι..Δεν μπορώ να σε αγγίξω..Δεν μπορώ να σε φανταστώ καν να με φιλάς..Κοίτα τι μου έκανες..Ναι..Ξέρω πως αυρίο θα είναι όλα πια παρελθόν..Ξέρω πως θα το προσπεράσω και αυτό όπως έχω μάθει να κάνω..Όμως μου φύτεψες σφαίρα στη καρδιά και στο μυαλό και μου κάρφωσες αυτό το συναίσθημα..Είναι σα να άνοιξες εσύ ο ίδιος το στόμα μου και με έκανες να ξεστομήσω κάτι τέτοιο..Δεν θέλω άλλα ψέματα..Τα βαρέθηκα..Καμιά αλήθεια ξέρεις να μου πεις.?

Μαρκέλλα...

Η ψηχή μου δεν μπορεί να ησυχάσει..Κι όλο τριγυρνά σαν την άδικη κατάρα μέσα στους πέντε τοίχους της καρδιάς σου..Εκεί.. που την έχεις παγιδευμένη για να την τυραννάς.!.Καίγεται η καρδιά σου όμως η δικιά μου παίρνει φωτιά..Και μένουν οι στάχτες της..Και ακόμα και τότε..Υπάρχει κάτι δικό μου να σε αγαπά..Δεν μου μιλάς..Δεν μου μιλάς να με ησυχάσεις..Και το μυαλό μου παίρνει τους δρόμους μπας και συναντήσει κάπου το δικό σου..Όλο και σε κάποια γωνιά θα είναι να φωνάζει όσα δεν λέει σε εμένα..Και γω μια ζωή εδώ..Να λύνω γρίφους..Μα πως να σε αγκαλιάσω..Πως να σε κρύψω μέσα στα φτερά μου να σε προστατέψω όταν με αφήνεις εξω απο το ΕΓΩ σου..Τότε εγώ ποιον να αγαπήσω..Είμαι εδώ καρδιά μου..Είμαστε ΜΑΖΙ..Μην το ξεχνάς..

H Μαρκέλλα σου..

Και αν δεν μου έχεις πει...

Και αν δεν μου έχεις πει ποτέ σ'αγαπώ...Εγώ δεν θα παψω ποτέ να είμαι αυτή που είμαι..Η Μαρκελλα..Αυτή που σε λατρεύει και το φώναζει με την ψυχή της όπου σταθεί και όπου βρεθεί..Κι όμως πιάνω τον ευτό μου πολλές φορές να ζηλεύει..Να αναζητά αυτή την λέξη απο τα δικά σου χείλη..Και τι δεν θα έδινα για μια τέτοια στιγμή..Και γω μετά απο αυτό σαν καιρί θα λιώσω μέσα στην αγκαλιά σου..Ξέρω πως οι λέξεις μικρή σημασία έχουν..Ξέρω πως αυτό που ζω ίσως και να είναι κάτι παραπάνω απο τα σ'αγαπώ όλου του κόσμου..Κι όμως, ήλπιζα πως μια μέρα σαν την σημερίνη θα γινόταν ξεχωριστή με μια σου λέξη..Την ευχόμουν και την φανταζόμουν σαν μικρό παιδί που με αγώνια περιμένει το Χριστουγεννιάτικο δώρο του..Τι κρίμα να ταυτίζομαι με την εκφραση του προσώπου αυτού του παιδιού..Του παιδιού που οταν ανοίγει το δώρο καταλαβαίνει πως δεν ηταν τελικά αυτό που με τόση λαχτάρα επιθυμούσε..Και πάλι δε σταματάω ποτέ να ελπίζω..Και να το ονειρεύομαι όπως έκανα μέχρι τώρα..Και ξέρω πως κάποια στιγμή μόνος σου θα νιώσεις την ανάγκη για κάτι τετοιο..Και αυτό θα είναι το πιο όμορφο..Να το ακούσω όταν δεν το περιμένω..Γιατί το αξίζω..Μ'ακους..?

Η γνωστή άγνωστη...

Γρίφος..

-Θα ήθελα να σου χαρίσω κάτι..

-Τι είναι αυτό.?

-Μάντεψε..

-Φοριεται..?

-Όχι..Όμως με αυτο μπορώ να σε ντύσω..

-Δεν σε καταλαβαίνω..

-Δεν πειράζει..

-Είναι ακριβό..?

-Είναι πολυτιμο και σπάνιο!

-Μυρίζει.?

-Όπως ένας κήπος με τα πιο σπάνια λουλούδια!

-Έχει χρώμα.?

-Τα χρώματα όλου του κόσμου!

-Τι σχήμα έχει.?

-Αυτό που του δίνουμε εμείς..

-Μπορώ να το πιάσω..?

-Μπορεις να το νιώσεις..

-Και πως θα καταλάβω οτι το ένιωσα αφού δεν ξέρω τι είναι...

-Φως θα πλημμυρίσει τα μάτια σου ..Το χαμόγελο θα ντύσει τα χειλάκια σου, μια σβούρα θα τρελάνει το μυαλό σου και φωτιά θα καίει την καρδιά σου..

-ΦΟΒΑΜΑΙ..

-Είμαι εγώ εδώ..

-Και αν με κάψει.?

-Θα γίνω νερό να την σβήσω..

-Πόσο μεγάλο είναι..?

-Φτάνει ως τον ουρανό..

-Και αν χαθεί κάπου εκεί πάνω.?

-Θα γίνω πουλί για να το ψάξω!

-Μπορεί να έρθει το σκοτάδι..

-Θα περιμένω ως τα χαράματα..

-Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε..

-Θα κατεβάσω τα άστρα για να φέξουν..

-Μα είναι τόσο μεγάλο..Πως θα το πιάσεις.?

-Θα ζητήσω απο τον θεό να μου δώσει δύναμη..

-Ναι αλλά αν αποκτίσεις τετοια δύναμη εμένα θα με ξεχάσεις..

-Μα για εσένα τα κάνω όλα αυτά..

-Ωραία..Τότε...

-Τότε τι..?

-Τότε δεν θα μπορείς πλέον να με παίρνεις αγκαλιά γιατί απο την πολύ σου την δύναμη θα με σφίγγεις άθελά σου..

-Θα προσέχω..

-Το ορκίζεσαι..?

-Στην ζωή μου..

-Ποια είναι η ζωή σου.?

-ΕΣΥ!...

Μαρκέλλα..

η τρελή η σκέψη σου..

Και είναι αυτή η τρελή η σκέψη σου που βασανίζει νύχτα μέρα το μυαλό μου..Και οταν λείπεις αυτές γίνονται όλο και πιο έντονες και σε νιώθω σα να είσαι εδώ!.Αυτές τις φορές αναπολώ τις πιο ωραίες μας στιγμές..Και είναι όλες τους τόσο ζωντανές!..Και καθώς κάνουν παρέλαση μία μία μπροστά απο τα μάτια μου, ευχαιστώ για ακόμη μια φορα τον θεό που μου επέτρεψε κοντά σου να ζήσω το πιο όμορφο όνειρο..

                                      Μαρκέλλα Γεωργολοπούλου